Frans Timmermans

Frans Timmermans (2023)
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1961
Maastricht

Wiceprzewodniczący wykonawczy Komisji Europejskiej
Okres

od 1 grudnia 2019
do 22 sierpnia 2023

Przynależność polityczna

Partia Europejskich Socjalistów

Komisarz UE ds. lepszej regulacji, rządów prawa i Karty Praw Podstawowych
Okres

od 1 listopada 2014
do 30 listopada 2019

Przynależność polityczna

Partia Europejskich Socjalistów

Minister spraw zagranicznych Holandii
Okres

od 5 listopada 2012
do 17 października 2014

Przynależność polityczna

Partia Pracy

Poprzednik

Uri Rosenthal

Następca

Bert Koenders

Odznaczenia

Frans Timmermans, właśc. Franciscus Cornelis Gerardus Maria Timmermans (ur. 6 maja 1961 w Maastricht) – holenderski polityk i dyplomata, deputowany krajowy, minister spraw zagranicznych w rządzie Marka Ruttego (2012–2014), w latach 2014–2023 członek Komisji Europejskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie dyplomatów, jego dziadkowie pracowali natomiast w górnictwie. Wychowywał się w Brukseli i Rzymie. Kształcił się w drugim z tych miast oraz w Heerlen, kończąc w 1980 szkołę średnią. W 1985 został absolwentem filologii na Uniwersytecie im. Radbouda w Nijmegen. Odbył też w Nancy studia podyplomowe z zakresu prawa europejskiego i literatury francuskiej.

W drugiej połowie lat 80. działał w Demokratach 66, w 1990 dołączył do Partii Pracy. W 1987 został urzędnikiem w departamencie integracji europejskiej ministerstwa spraw zagranicznych. Od 1990 do 1993 zajmował stanowisko drugiego sekretarza w ambasadzie Holandii w Moskwie. Po powrocie do kraju kontynuował pracę w ministerstwie, następnie był zatrudniony w administracji komisarza europejskiego Hansa van den Broeka. Był też doradcą i sekretarzem wysokiego komisarza OBWE ds. mniejszości narodowych, gdy urząd ten sprawował Max van der Stoel.

W 1998 został po raz pierwszy wybrany do Tweede Kamer, niższej izby Stanów Generalnych. Uzyskiwał reelekcję w kolejnych wyborach do holenderskiego parlamentu. Od 2007 do 2010 był sekretarzem stanu w MSZ w gabinecie Jana Petera Balkenende. 5 listopada 2012 powierzono mu funkcję ministra spraw zagranicznych w drugim rządzie Marka Rutte.

Zakończył urzędowanie 17 października 2014 w związku z nominacją (od 1 listopada tego samego roku) na urząd pierwszego wiceprzewodniczącego oraz komisarza ds. lepszej regulacji, rządów prawa i Karty Praw Podstawowych w nowej Komisji Europejskiej, na czele której stanął Jean-Claude Juncker. W 2019 był kandydatem Partii Europejskich Socjalistów na przewodniczącego nowej Komisji Europejskiej. W wyborach europejskich w Holandii stał na czele listy wyborczej Partii Pracy, uzyskał mandat eurodeputowanego IX kadencji; faktycznie nie przystąpił jednak do wykonywania obowiązków poselskich (jego mandat wygasł w dniu rozpoczęcia kadencji 2 lipca 2019).

W wyborach europejskich najwięcej mandatów zdobyła Europejska Partia Ludowa, jednak jej główny kandydat Manfred Weber nie uzyskał poparcia do objęcia funkcji przewodniczącego KE. Sondowano następnie kandydaturę Fransa Timmermansa (którą wsparła wówczas Angela Merkel); sprzeciwiły się jej m.in. państwa Grupy Wyszehradzkiej, a także nie zyskała wsparcia w EPP. Ostatecznie funkcję tę objęła przedstawicielka chadeków Ursula von der Leyen. Frans Timmermans dołączył do nowo powołanej Komisji Europejskiej (z kadencją od 1 grudnia tegoż roku). Został w jej ramach wiceprzewodniczącym wykonawczym odpowiedzialnym za Europejski Zielony Ład.

W lipcu 2023 Frans Timmermans ogłosił powrót do polityki krajowej, deklarując ubieganie się o pierwsze miejsce na wspólnej liście Partii Pracy i GroenLinks w wyborach parlamentarnych w tym samym roku. 22 sierpnia 2023 został ogłoszony głównym kandydatem tej koalicji. Tego samego dnia złożył rezygnację z członkostwa w Komisji Europejskiej, która została przyjęta ze skutkiem natychmiastowym. Kierowana przez niego koalicja w wyborach zajęła drugie miejsce; Frans Timmermans uzyskał wówczas mandat posła do Tweede Kamer.

Życie prywatne

Dwukrotnie żonaty. Ma czwórkę dzieci (po dwoje z każdego małżeństwa). Deklaruje znajomość pięciu języków obcych.

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Profil na stronie parlement.com. [dostęp 2014-09-06]. (niderl.).
  2. 1 2 3 4 Daniel Steinvorth. Europas Klima-Zar möchte Regierungschef der Niederlande werden. „Neue Zürcher Zeitung”. Nr 198, s. 2, 28 sierpnia 2023. Zurych. ISSN 0376-6829. (niem.).
  3. 1 2 3 4 Frans Timmermans: Minister of Foreign Affairs. government.nl, 5 lutego 2012. [dostęp 2014-09-06]. (ang.).
  4. ↑ The new structure of the Juncker Commission. ec.europa.eu, 30 października 2014. [dostęp 2014-10-22]. (ang.).
  5. ↑ PES unites behind Timmermans as Lead Candidate for 2019 European elections. pes.eu, 5 listopada 2018. [dostęp 2023-08-28]. (ang.).
  6. ↑ Frans Timmermans neemt zetel in Europees Parlement niet in. rtlnieuws.nl, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-02]. (niderl.).
  7. ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2019-07-03].
  8. 1 2 3 4 Die Suche hat ein Ende: Von der Leyen als EU-Kommissionspräsidentin nominiert. nzz.ch, 2 lipca 2019. [dostęp 2023-08-28]. (niem.).
  9. ↑ Kandydaci na komisarzy. ec.europa.eu, 2019. [dostęp 2019-11-27].
  10. ↑ EU climate chief Timmermans to run in Dutch election. reuters.com, 20 sierpnia 2023. [dostęp 2023-08-24]. (ang.).
  11. ↑ Timmermans officieel lijsttrekker PvdA/GroenLinks. nos.nl, 22 sierpnia 2023. [dostęp 2023-08-24]. (niderl.).
  12. ↑ Koniec pewnej ery. Frans Timmermans podał się do dymisji. wprost.pl, 22 sierpnia 2023. [dostęp 2023-08-24].
  13. ↑ Samenstelling Tweede Kamer na de verkiezingen van 22 november 2023 – totaaloverzicht. parlement.com. [dostęp 2023-11-24]. (niderl.).
  14. ↑ Frans Timmermans soll Super-Kommissar werden. stuttgarter-zeitung.de, 3 września 2014. [dostęp 2023-08-28]. (niem.).
  15. ↑ M.P. z 2014 r. poz. 986.
  16. ↑ M.P. z 2007 r. nr 9, poz. 93.
  17. ↑ Persoane Decorate. canord.presidency.ro. [dostęp 2020-03-27]. (rum.).
  18. ↑ Frans Timmermans Człowiekiem Roku „Gazety Wyborczej”. Podczas gali zaśpiewa Kayah jako „gest solidarności”. wirtualnemedia.pl, 19 maja 2017. [dostęp 2017-05-19].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.