Filip Śmiłowski
Jaśko
kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

12 grudnia 1893
Łódź

Data śmierci

po 3 kwietnia 1920

Przebieg służby
Lata służby

1914-1918

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

15 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Filip Śmiłowski, ps. „Jaśko” (ur. 12 grudnia 1893 w Łodzi, zm. po 3 kwietnia 1920) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, wyznania mojżeszowego.

Życiorys

Urodził się 12 grudnia 1893 w Łodzi, w kupieckiej żydowskiej rodzinie Józefa i Flory z domu Sunderland. W 1905 uczestniczył w strajku szkolnym. Egzamin dojrzałości zdał w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Łodzi. Następnie studiował w Antwerpii, a później architekturę na Politechnice Lwowskiej. W 1912 został członkiem Związku Strzeleckiego we Lwowie, ukończył także szkołę podchorążych ZS.

7 sierpniu 1914 wstąpił w szeregi Legionów Polskich. Początkowo dowodził plutonem w 3. kompanii IV batalionu 1 pułku piechoty. Po 18 grudnia 1914 służył w 4. kompanii I batalionu 5 pułku piechoty, od 28 lipca 1915 w VI batalionie 7 pułku piechoty, a od 30 września tego roku w 2. kompanii III batalionu 1 pp. 2 października 1915 w potyczce pod Sobieszczycami wziął do niewoli czterdziestu jeńców. 7 listopada 1915, podczas bitwy pod Bielgowem na Wołyniu, prowadząc swój oddział, nagłym atakiem na pozycje przeciwnika zdobył odcinek jego linii obronnej. 27 marca 1922 pułkownik Tadeusz Piskor we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

Doświadczony, wzorowy, i nigdy nie zmęczony podoficer, brał udział we wszystkich walkach 1 pp Leg., dowodząc czasami w zastępstwie kompanią. Należał do niezawodzących nigdy żołnierzy tak w ataku jak i obronie. Każda bitwa była chlubną kartą w jego pracy bojowej.

1 stycznia 1917 został mianowany chorążym w piechocie. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został zwolniony z Legionów i internowany w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu wyjechał do Łodzi i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.

17 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem awansu na porucznika, ogłoszonego w rozkazie generała majora Śmigłego. W 1919 pełnił służbę w komendzie Placu w Hrubieszowie. Pod koniec tego roku został przeniesiony do 15 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 10. kompanią III batalionu. Wyróżnił się w boju pod Stodoliczami (16–17 lutego 1920). 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 514. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W „Rocznikach Oficerskich 1923 i 1924” figurował jako oficer rezerwy 15 pp, natomiast w „Roczniku Oficerskim Rezerw 1934” został umieszczony na „liście oficerów zaginionych na terenie działań wojennych”.

Prawdopodobnie zaginął 4 kwietnia 1920 pod Mozyrzem, aczkolwiek nie został ujęty na oficjalnej „Liście strat Wojska Polskiego”. Według jednej z wersji został ciężko ranny w obie nogi w walce pod Mozyrzem. Żołnierze kompanii starali się go ratować, jednak w wyniku ostrzału jeden poległ, a kolejny został ranny. Widząc to Śmiłowski rozkazał, by go pozostawić na polu bitwy, a nie chcąc trafić do niewoli, odebrał sobie życie wystrzałem z rewolweru. Był kawalerem.

Ordery i odznaczenia

Nadany mu przez Prezydenta RP Krzyż Niepodległości wysłano 29 września 1933 wraz z dyplomem na adres siostry: Sława Langrodowa, Kraków, ul. Basztowa 3. Gustawa (1886–1968) była żoną Witolda Łucjana Langroda. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2021-12-31]..
  2. 1 2 3 4 5 6 Dla Polski 1931 ↓, s. 70.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Schall 1936 ↓, s. 240.
  4. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 8, 1058, tu podano, że urodził się 17 listopada 1892.
  5. ↑ Tu także podano 17 listopada 1892. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2021-12-31]..
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, tu urodzony w listopadzie 1893.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 Wspomnienie pośmiertne. „Głos Poranny”. 88, s. 7, 1935-03-30. Łódź..
  8. ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 214.
  9. 1 2 Gałęzowski 2010 ↓, s. 627.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 Żołnierze Niepodległości : Śmiłowski Filip, ps. „Jaśko”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2023-08-21].
  11. 1 2 3 Polak (red.) 1993 ↓, s. 215.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  13. ↑ Wniosek ↓, 2.
  14. ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 32.
  15. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 373.
  16. 1 2 Wiącek 1929 ↓, s. 12–13.
  17. ↑ Gałęzowski 2010 ↓, s. 628.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 20 października 1920, s. 1063, miał być wówczas przydzielony do Batalionu Zapasowego 15 pp.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 474.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 415.
  21. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 8.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 168.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 159.
  24. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 1058.
  25. ↑ Marek Gałęzowski, Śmiłowski Filip [w:] Na wzór Berka Joselewicza. Sylwetki żołnierzy i oficerów pochodzenia żydowskiego w Legionach Polskich, z przedmową Richarda Pipesa, Warszawa 2010, wyd. IPN, s. 628.
  26. ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 7.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 8 maja 1926, s. 154, ogłoszono sprostowanie danych podanych w Dz. Pers. MSWojsk Nr 1 z 4 stycznia 1923 polegające na skreśleniu skrótu „ś.p.” i wstawieniu skrótu „b.p.” (błogosławionej pamięci).
  29. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  30. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2021-12-31]..
  31. ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 106.
  32. ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81.
  33. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.