Witold Łucjan Langrod
Data i miejsce urodzenia

25 października 1899
Lwów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

17 maja 1983
Port Jefferson, Stany Zjednoczone

Zawód, zajęcie

prawnik, pisarz

Odznaczenia

Witold Lucjan Langrod (ur. 25 października 1899 we Lwowie, zm. 17 maja 1983 w Port Jefferson) – polski pisarz, doktor prawa, socjolog, dyplomata, pracownik Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Życiorys

Urodził się w rodzinie żydowskiej, jako starszy syn doktora prawa Bernarda Langroda (ur. 26 sierpnia 1866, zm. 4 września 1934), adwokata w Krakowie i Michaliny Rucker. Był bratem Jerzego Stefana Langroda. Uczęszczał do III Państwowego Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego, przerwał naukę po wybuchu I wojny światowej i walczył w Legionach Polskich, w 1916 powrócił do gimnazjum i rok później je ukończył. Od 1 czerwca 1919 został powołany do 1 dyonu taborów w Lublinie, następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych w stopniu podporucznika, w 1923 został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii rezerwy. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał tytuł doktora nauk prawnych. Wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. W II połowie 1931 odbył ćwiczenia wojskowe, po których 2 stycznia 1932 został awansowany do stopnia kapitana rezerwy artylerii z przydziałem do 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. Jesienią 1932 przeprowadził się do Warszawy, gdzie został naczelnikiem Wydziału Polityki Emigracyjnej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Równocześnie był wykładowcą prawa prasowego w Wyższej Szkole Dziennikarskiej, od 1935 prowadził sprawy emigracyjno-kolonizacyjne w Międzynarodowym Biurze Pracy przy Lidze Narodów w Genewie. Walczył podczas kampanii wrześniowej w 1939 w sztabie Podgrupy "Radom" Grupy "Kielce" płk. Kazimierza Glabisza. Po upadku kampanii wrześniowej, w grudniu 1939 r. przedostał się przez Węgry do Francji, a stąd do Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu działań wojennych pozostał na emigracji. Był kierownikiem sekcji opieki nad wysiedleńcami Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Odbudowy (UNRRA) w Londynie, a od 1946 r. pracował w ONZ w Stanach Zjednoczonych. W latach 1965-69, 1971 i 1973 wykładał socjologię i antropologię społeczną na Wydziale Antropologii Społecznej na Uniwersytecie Ibero-Amerykańskim w mieście Meksyk. Członek korespondent Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.

11 lutego 1985 urna z jego prochami została przez rodzinę sprowadzona do Polski i pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Książki

  • Emigracja jugosławiańska, Warszawa 1932
  • Wrzesień w Polsce [pod pseud. Lucjan Łagniewski], Londyn 1942
  • Ludzie, fetysze i kartki do głosowania : (pamiętnik z Togo), Londyn 1972
  • O niespokojnym życiu i smutnej śmierci Karola Beneskiego, Kraków 1981

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dan Hirschberg: Drzewo genealogiczne rodziny Langrok/Langrod ics.uci.edu
  2. ↑ Wybór członków Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskie Towarzystwo Naukowe na Ojczyźnie s. 86. docplayer.pl. [dostęp 2017-05-07].
  3. ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345 „za zasługi w dziedzinie organizacji opieki państwowej nad emigracją”.
  4. ↑ M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.