Ewa Błaszczyk

Ewa Błaszczyk (2014)
Data i miejsce urodzenia

15 października 1955
Warszawa

Zawód

aktorka, wokalistka

Współmałżonek

Jacek Janczarski

Lata aktywności

od 1976

Odznaczenia
Strona internetowa

Ewa Błaszczyk-Janczarska (ur. 15 października 1955 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, piosenkarka, działaczka społeczna i charytatywna.

Życiorys

Jest córką Klimy i Jana Błaszczyków. Ma starszego o dwa lata brata Romana. Będąc uczennicą Szkoły Podstawowej nr 171 w Warszawie, przez kilka lat trenowała pływanie, zdobyła m.in. wicemistrzostwo Polski juniorów w konkurencji 200 m stylem grzbietowym. Podczas nauki w XI Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Reja w Warszawie w tym okresie przez krótki czas uprawiała pływanie synchroniczne i wystąpiła m.in. w teledyskach Andrzeja Rosiewicza i Jerzego Połomskiego. W 1978 ukończyła studia na PWST w Warszawie, broniąc dyplom rolą Ilzy w Przebudzeniu wiosny Franka Wedekinda.

Jeszcze podczas studiów nawiązała współpracę z Jerzym Satanowskim, który uczył ją śpiewać i opracowywał z nią piosenki oraz zaangażował do swoich muzycznych projektów; m.in. zaśpiewała w koncertach „Nie żałuję” zorganizowanych po śmierci Agnieszki Osieckiej. Po studiach została aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie. Występowała także w innych, stołecznych teatrach: Małym (m.in. jako Julia w sztuce Romeo i Julia w 1980), Powszechnym, Ateneum (m.in. jako Polly w Operze za trzy grosze na początku lat 80.) i Teatrze na Woli oraz w Teatrze Wielkim w Poznaniu, gdzie w 1978 zagrała główną rolę w oratorium Joanna d’Arc na stosie w reż. Ryszarda Peryta. Poza tym brała udział w przeglądach piosenki aktorskiej we Wrocławiu i występowała w Kabarecie pod Egidą. Wtedy też zagrała swoje pierwsze recitale z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty i Jacka Janczarskiego.

W 1981 zaczęła występować w roli komunistki Zoi w serialu Dom, co przyniosło jej dużą rozpoznawalność wśród telewidzów. W 1985 za rolę Klary w filmie Wiesława Saniewskiego Nadzór otrzymała Brązowe Lwy Gdańskie na 10. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Rozczarowana sytuacją polityczną w Polsce, w połowie lat 80. wyjechała do Wiednia, potem mieszkała także w Niemczech, gdzie występowała w filmach niemieckojęzycznych, m.in. jako pani reżyser w filmie Made in West Germany (1991). W 1986 wykreowała postać Kasi Pióreckiej w serialu Zmiennicy, który zapewnił jej największą popularność w Polsce. Za rolę w tym serialu odebrała Wiktora dla najpopularniejszej aktorki Telewizji Polskiej.

Występowała w kabarecie Jana Pietrzaka oraz w Rodzinie Poszepszyńskich. W 1988 zagrała Hannę Nycz w dramacie Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog IX, pojawiła się też w roli Heni Stahl, nazistowskiej fotografki i reżyserki w filmie Istvána Szabó Hanussen. W 1991 zagrała Dolores w monodramie Tabu w reż. Jerzego Markuszewskiego dla Teatru Telewizji. W 1992 wskutek upadku podczas jazdy na wrotkach złamała nogę, a po operacji musiała podjąć wielomiesięczną rehabilitację, wskutek czego zmuszona była zawiesić działalność zawodową na prawie rok. W 1994 została etatową aktorką Teatru Studio w Warszawie. W 2000 wystąpiła w spektaklu Zachodnie wybrzeże na festiwalu w Budapeszcie oraz zagrała w filmie Janusza Kijowskiego Kameleon, którego scenariusz współtworzył Jacek Janczarski. W 2003 powróciła do działalności aktorskiej po śmierci męża i wypadku córki rolą Pauliny w Mewie Antona Czechowa w reż. Zbigniewa Brzozy. W 2004 zadebiutowała w roli Meszulach w Dybuku w reż. Krzysztofa Warlikowskiego na scenie Théâtre des Bouffes du Nord w Paryżu, a pod koniec roku premierę na scenie Teatru Studio miała sztuka Więź w reż. Zbigniewa Brzozy, w której zagrała Fay, kobietę odsiadującą wyrok dożywotniego pozbawienia wolności za morderstwo męża. W 2006 zaczęła występować z recitalem I poczucie szczęścia... nawet gdy wichura z piosenkami m.in. Agnieszki Osieckiej i Jacka Kleyffa, a nakładem wydawnictwa Znak wydała książkę autobiograficzną Wejść tam nie można, będącą zapisem rozmów z Krystyną Strączek; publikacja doczekała się wznowienia w 2016, uzupełnionego o kolejne rozmowy.

Od listopada 2008 przez kolejne trzy lata występowała w monodramie Rok magicznego myślenia, za który w 2010 otrzymała Nagrodę Wojewody Dolnośląskiego na 44. Międzynarodowych Wrocławskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora. Również w 2010 nakładem wydawnictwa Edycja Świętego Pawła wydała książkę-album Wszystko jest takie kruche, będący zapisem rozmowy z Izabelą Górnicką-Zdziech, a także pojawiła się w roli Czesławy Oknińskiej w filmie Mistyfikacja. W lutym 2012 zadebiutowała w roli Barbary Weston w spektaklu Sierpień: Oklahoma, Hrabstwo Osage Tracy’ego Lettsa w reż. Grzegorza Brala. W styczniu 2015 premierowo zaprezentowała recital Pozwól mi spróbować jeszcze raz, zawierający m.in. utwory Kleyffa, Stanisława Soyki, Dżemu i Marleny Dietrich. W 2016 zagrała ciotkę Agatę w filmie Mariusza Paleja Za niebieskimi drzwiami.

Życie prywatne

Była związana z reżyserem Jackiem Bromskim. 13 grudnia 1986 poślubiła pisarza i dramaturga Jacka Janczarskiego. 2 stycznia 1994 urodziły im się córki-bliźniaczki, Marianna i Aleksandra. Ich małżeństwo trwało ponad 13 lat, gdyż w 2000 roku Jacek Janczarski zmarł na tętniaka aorty. 11 maja 2000 Aleksandra straciła przytomność wskutek zakrztuszenia się tabletką i od tamtej pory pozostaje w śpiączce, wcześniej zdiagnozowano u niej stan wegetatywny i spastyczny niedowład czterokończynowy. W lutym 2001 Błaszczyk po raz pierwszy publicznie opowiedziała o chorobie córki, by nagłośnić problem śpiączki w Polsce.

W 2005 była członkinią Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.

Fundacja Ewy Błaszczyk

W 2002 wraz z księdzem Wojciechem Drozdowiczem założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych. Jednym z jej celów było wybudowanie Kliniki Neurorehabilitacyjnej „Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka, będącej pierwszą w Polsce kliniką dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Otwarcie kliniki miało miejsce 7 grudnia 2012.

Filmografia

Źródło: Filmpolski.pl

Dubbing

Dyskografia

  • Ewa Błaszczyk – P.Z. „Tesco” – kaseta 1989,
  • Ewa Błaszczyk – „Fotografie” – MiL – kaseta 1992,
  • Ewa Błaszczyk – MIL – kaseta – 1992 (reedycja nagrań wydanych w 1989),
  • Ewa Błaszczyk – „Tam, gdzie nic widać oczu” – Sony Music 1998,
  • Ewa Błaszczyk – „Nie żałuję” – MiL (CD) – 1999 (cyfrowa reedycja nagrań z kasety „Fotografie” plus dodatkowe nagrania),
  • Ewa Błaszczyk – „Nerwica w granicach normy” – MiL (CD) – 2000 (cyfrowa reedycja nagrań wydanych w 1989),
  • Ewa Błaszczyk – Album 1 (dwupłytowe wydanie, zawierające dwa albumy: „Nie żałuję” i „Nerwica w granicach normy”) – Studio A1 (2CD) – 2006,
  • Ewa Błaszczyk – Moja kolekcja (CD – kompilacja piosenek z albumów: „Nerwica w granicach normy”, „Nie żałuję” oraz „Tam, gdzie nie widać oczu”) – Warner Music '2007.
  • Ewa Błaszczyk – „Nawet, gdy wichura” (DVD i CD) – Wydawnictwo Agora '2008.

Odznaczenia i nagrody

Przypisy

  1. ↑ Błaszczyk i Górnicka-Zdziech 2010 ↓, s. 5.
  2. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 34.
  3. ↑ Błaszczyk i Górnicka-Zdziech 2010 ↓, s. 41.
  4. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 38–39.
  5. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 37–39.
  6. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 42–44.
  7. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 47–48, 51, 55.
  8. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 52.
  9. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 74–75, 78–79, 92.
  10. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 51.
  11. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 67.
  12. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 51, 67, 124.
  13. 1 2 3 Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 116–117.
  14. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 89.
  15. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 93–94, 103.
  16. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 100.
  17. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 115.
  18. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 60.
  19. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 131–133.
  20. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 103.
  21. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 11, 108–109.
  22. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 297.
  23. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 104, 108–109.
  24. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 316–318.
  25. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 281, 300, 307.
  26. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 309.
  27. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 320–321.
  28. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 314.
  29. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 135.
  30. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 130.
  31. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 33, 139.
  32. ↑ Ewa Błaszczyk – córka, mąż, filmy – biografia - Życiorysy.info [online], 4 grudnia 2023 [dostęp 2023-12-28] (pol.).
  33. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 12, 15, 21.
  34. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 16, 157.
  35. ↑ O Fundacji „Akogo?”. oficjalna strona.
  36. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 170.
  37. ↑ Błaszczyk i Strączek 2016 ↓, s. 246.
  38. ↑ Ewa Błaszczyk w bazie filmpolski.pl
  39. ↑ Medal Św. Brata Alberta. Fundacja Brata Alberta. [dostęp 2018-01-18].
  40. ↑ Nagrody im. Stefana Treugutta. AICT Polska. [dostęp 2019-01-18]. (pol.).
  41. ↑ M.P. z 2012 r. poz. 872 – pkt 30.
  42. 1 2 Największe gwiazdy polskiego kina na przyznaniu medali „Zasłużony Kulturze”. afterparty.pl. [dostęp 2014-04-11]. (pol.).
  43. ↑ Benemerenti Ordynariatu Polowego dla Fundacji Ewy Błaszczyk oraz Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego WP. ordynariat.wp.mil.pl, 14 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-17].
  44. ↑ Laureaci | Medal Serce Ziemi [online] [dostęp 2023-11-14] (pol.).
  45. ↑ Lista odznaczonych Odznaką RPD [online], brpd.gov.pl, grudzień 2023 (pol.).
  46. ↑ Ordery z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2021. [dostęp 2021-11-12].
  47. ↑ Znamy laureatów Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. nck.pl, 2022-12-13. [dostęp 2023-04-28].
  48. ↑ Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości za zasługi dla Niepodległej. prezydent.pl, 2023-01-09. [dostęp 2023-01-10].

Bibliografia

  • Ewa Błaszczyk, Izabela Górnicka-Zdziech, Wszystko jest takie kruche, Edycja Świętego Pawła, 2010, ISBN 978-83-7424-710-8.
  • Ewa Błaszczyk, Krystyna Strączek, Wejść tam nie można, Znak, 2016, ISBN 978-83-240-3879-4.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.