Egri bikavér („egerska bycza krew”) – czerwone wieloodmianowe wino węgierskie z Egeru.

Wino

Wino ma przeważnie charakter półwytrawny lub wytrawny, jest ciemnoczerwone, dość mocne i z wyczuwalnymi taninami. Do lat 80. XX wieku podstawą była odmiana kadarka, która z czasem ustąpiła miejsca szczepowi kékfrankos. W skład wina wchodzą także inne odmiany, np. zweigelt, cabernet sauvignon, cabernet franc, pinot noir, merlot, menoire (kékmedoc, medoc noir), blauburger, syrah i portugieser. Drugi rodzaj oficjalnie uznanej Byczej Krwi (oznaczany jako bikavér, bez Egri) produkowany jest na południu Węgier w Szekszárdzie (szekszárdi bikavér), gdzie zamiast kékfrankos nadal używana jest kadarka.

Pochodzenie nazwy

Według jednej z legend István Dobó, kapitan zamku w Egerze, w czasie obrony twierdzy przed Turkami w 1552 r. zezwolił obrońcom na picie takiego wina dla podniesienia morale. Inna wersja mówi, że tradycja picia tego wina dała siłę załodze do wielomiesięcznej obrony. Turcy (nie pijący wina jako muzułmanie) wpadli w panikę, gdy dowiedzieli się, że załoga zamku pije przed bitwą byczą krew i zobaczyli "zakrwawione" brody węgierskich żołnierzy. W ten sposób, według legendy, Egri Bikavér przyczyniło się do zwycięstwa obrońców Egeru. Według innej wersji nazwę „Bycza Krew” wymyślili Turcy, obchodząc w ten sposób obowiązujący ich jako muzułmanów zakaz picia alkoholu.

Nazwa Egri bikavér jest zastrzeżona, a wina aprobowane przez państwową komisję są oznaczone banderolą.

Przykładami innych win egerskich są jednoodmianowe: egri kadarka (z winogron kadarka), egri leányka, egerszóláti olaszrizling i debrői hárslevelű.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Patrick Fievez, Wolfgang Thomann: Europa Środkowa i Wschodnia. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 698. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
  2. 1 2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 418. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  3. 1 2 Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 266. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).
  4. 1 2 3 Michał Cessanis. Winobranie na Węgrzech. „Rzeczpospolita”, 26 sierpnia 2010. [dostęp 2013-05-11]. (pol.).
  5. 1 2 3 Danuta Skowronek: "Bycza krew" dodaje mocy. 12 grudnia 2009. [dostęp 2013-05-11]. (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.