Constanța (1980)

Constanța
Klasa	okręt-baza
Typ	Constanța
Oznaczenie NATO	Croitor
	Historia
Stocznia	Braiła
	Forțele Navale Române
Nazwa	Constanța
Wejście do służby	15 września 1980
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	2850 t (standardowa); 3500 t (pełna)
Długość	108,1 m
Szerokość	13,2 m
Zanurzenie	3,8 m
Rodzaj kadłuba	w
	Napęd
	2 silniki wysokoprężne o mocy 6500 KM, 2 śruby
Prędkość	17,4 węzła
Zasięg	13 000 Mm przy 15 w
	Uzbrojenie
	• 2 armaty plot. 57 mm AK-725 (1×II); • 4 działka plot. 30 mm AK-230 (2×II); • 2×V wyrzutnie rbg RBU-1200
	Wyposażenie lotnicze
	1 śmigłowiec IAR-316
Załoga	71

Constanța – rumuński okręt-baza z przełomu XX i XXI wieku, główny okręt swojego typu, oznaczanego w kodzie NATO jako Croitor. Znajduje się w służbie Rumuńskich Sił Morskich od 1980 roku. Nosi numer burtowy 281. Nazwa pochodzi od miasta Konstancy i była wcześniej noszona przez okręt-bazę z okresu II wojny światowej. Pełni rolę okrętu szkolnego i wsparcia logistycznego i określany jest też w Rumunii jako fregata.

Budowa

W ramach dużego rozwoju Rumuńskich Sił Morskich na przełomie lat 70/80 XX wieku w oparciu o własne stocznie, zbudowano dwa okręty-bazy typu Constanța, zaprojektowane w Rumunii z pomocą ZSRR. W piśmiennictwie przyjmuje się, że stanowiły one pomniejszoną wersję radzieckiego projektu 310 (w kodzie NATO: Don), ale zdecydowanie się od niego różniły. Zasadniczo przewidziane były jako okręty-bazy kutrów torpedowych, posiadając magazyny dla torped, amunicji i zaopatrzenia oraz warsztaty. Okręty projektowano jednak jako uniwersalne – mogły też pełnić zadania eskortowe i zwalczania okrętów podwodnych. Mogły też transportować m.in. pociski rakietowe P-15 dla kutrów rakietowych.

Główny okręt „Constanța” został zbudowany w stoczni w Braile na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Wszedł do służby 15 września 1980 roku. Otrzymał nazwę pochodzącą od miasta Konstancy, którą nosił wcześniej okręt-baza z okresu międzywojennego i II wojny światowej. Nosił numer burtowy 281. Drugim okrętem typu była „Midia” (283).

Skrócony opis

Okręty mają podwyższony pokład dziobowy na ponad 2/3 długości, przy tym pokład ten jest przedłużony do samej rufy przez spardek lądowiska dla śmigłowca. Dziobnica jest silnie wychylona do przodu; burty w części dziobowej są szeroko rozchylone i mają poziome załamanie na ok. 1/3 długości od dziobu. Na pokładzie dziobowym znajduje się zdwojona podstawa dział kalibru 57 mm, za nim żuraw do przeładunku uzbrojenia i zapasów. Całe śródokręcie zajmuje masywna nadbudówka z pojedynczym masztem kratownicowym i kominem. Z tyłu nadbudówki znajduje się hangar śmigłowca. Załoga okrętów liczy 71 osób, w tym 7 oficerów.

Wyporność standardowa wynosi 2850 ton, a pełna 3500 ton. Długość całkowita wynosi 108,1 m, szerokość 13,5 m, a zanurzenie 3,8 m.

Główne uzbrojenie składało się z dwóch armat uniwersalnych kalibru 57 mm na półodkrytej podwójnie sprzężonej podstawie AK-725 na pokładzie dziobowym. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowią cztery automatyczne armaty przeciwlotnicze kalibru 30 mm w dwóch dwulufowych wieżach AK-230, umieszczone na burtach na dachu nadbudówki. Według źródeł zachodnich, okręty miały też osiem karabinów maszynowych kalibru 14,5 mm w dwóch poczwórnych stanowiskach. Uzupełniała je jedna lub dwie poczwórne wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych bardzo krótkiego zasięgu samonaprowadzających się na podczerwień Strzała-2M z 16 pociskami. Oprócz tego okręty miały uzbrojenie do zwalczania okrętów podwodnych w postaci dwóch pięcioprowadnicowych wyrzutni rakietowych bomb głębinowych RBU-1200, o donośności do 1200 m i masie głowicy 34 kg. Okręty przenosiły zapas 40 rakietowych bomb głębinowych RGB-12 kalibru 123 mm. Możliwości zwalczania okrętów podwodnych zwiększa możliwość bazowania śmigłowca IAR-316, z lądowiskiem na rufie.

Wyposażenie radioelektroniczne stanowił przede wszystkim radar dozoru ogólnego MR-302 (taki sam jak w rumuńskich fregatach). Do kierowania ogniem dział 57 mm służył radar artyleryjski Bars, a do kierowania działkami przeciwlotniczymi radar Rys′. Okręty miały radar nawigacyjny Najada. Do wykrywania okrętów podwodnych służyła stacja hydrolokacyjna wysokiej częstotliwości Tamir-11. Wyposażenie stanowił ponadto system rozpoznania radiotechnicznego ESM-2 (oznaczenie NATO: Wach Dog). Do walki radioelektronicznej służyły dwie wyrzutnie celów pozornych PK-16.

Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne Alco o mocy łącznej 6500 KM, poruszające dwie śruby o stałym skoku. Prędkość maksymalna wynosiła 17,4 węzła. Zasięg pływania sięgał 13 000 Mm przy prędkości 15 w.

Służba

Okręt wszedł do służby 15 września 1980 roku. Bazował w Konstancy.

Okręt tytułowany jako „fregata Constanța” wszedł w skład sformowanej w 2006 roku 56 Flotylli Fregat i pełnił rolę okrętu szkolnego i wsparcia logistycznego (Nava Şcoală de Suport Logistic). W 2016 roku znajdował się nadal w służbie.

Uwagi

↑ Tak według Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186 i Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675, lecz teza ta budzi wątpliwości, gdyż projekt 310 był o 20 lat wcześniejszy, miał prawie dwa razy większą wyporność (5100 t), zupełnie inną sylwetkę, siłownię spalinowo-elektryczną, silniejsze i inaczej rozmieszczone uzbrojenie oraz nie posiadał uzbrojenia i wyposażenia do zwalczania okrętów podwodnych ani śmigłowca por. (Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 602).
↑ Tak według Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186, natomiast Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675 podaje wyporność standardową 2896 t i pełną 3556 t (odpowiadającą 2850 i 3500 ton angielskich).
↑ Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186 podaje jedną wyrzutnię z 16 pociskami 9M32 (określając je mylnie jako Strzała 3M), a Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675 podaje dwie wyrzutnie (z oznaczeniem NATO: SA-N-5 Grail).

Przypisy

1 2 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 160-186.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675
1 2 Na podstawie rysunku Pietlewannyj 2009 ↓, s. 187 i fotografii Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675.
1 2 3 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186-187.
↑ ISTORIC Diviziunea Contratorpiloarelor / Escadrila de Distrugătoare. Forțele Navale Române. (rum.).

Bibliografia

M. Pietlewannyj: Korabli stran Warszawskogo dogowora. Sankt Petersburg: Galeja Print, 2009. ISBN 978-5-8172-0127-7. (ros.).
Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[2] Tak według Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186 i Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675, lecz teza ta budzi wątpliwości, gdyż projekt 310 był o 20 lat wcześniejszy, miał prawie dwa razy większą wyporność (5100 t), zupełnie inną sylwetkę, siłownię spalinowo-elektryczną, silniejsze i inaczej rozmieszczone uzbrojenie oraz nie posiadał uzbrojenia i wyposażenia do zwalczania okrętów podwodnych ani śmigłowca por. (Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 602).

[6] Tak według Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186, natomiast Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675 podaje wyporność standardową 2896 t i pełną 3556 t (odpowiadającą 2850 i 3500 ton angielskich).

[8] Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186 podaje jedną wyrzutnię z 16 pociskami 9M32 (określając je mylnie jako Strzała 3M), a Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675 podaje dwie wyrzutnie (z oznaczeniem NATO: SA-N-5 Grail).

[CITEREFPietlewannyj2009160-186-1] 1 2 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 160-186.

[CITEREFPietlewannyj2009186-3] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186.

[jane15-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675

[rys-5] 1 2 Na podstawie rysunku Pietlewannyj 2009 ↓, s. 187 i fotografii Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 675.

[CITEREFPietlewannyj2009186-187-7] 1 2 3 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 186-187.

[flota-9] ISTORIC Diviziunea Contratorpiloarelor / Escadrila de Distrugătoare. Forțele Navale Române. (rum.).