AK-725

Armata AK-725
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Historia
Prototypy

1959

Produkcja seryjna

od 1964 (przyjęcie na uzbrojenie)

Dane taktyczno-techniczne
Kaliber

57 mm × II

Długość lufy

4275 mm (L/75)

Donośność

8420 m (tabelaryczna)
7400 m w pionie

Prędkość pocz. pocisku

1020 m/s

Kąt ostrzału

w pionie: -10° – +85°

Szybkostrzelność

200 strz./min na lufę

AK-725 – radziecka podwójnie sprzężona uniwersalna armata morska kalibru 57 mm, stosowana na licznych okrętach od lat 60. XX wieku, przede wszystkim marynarki ZSRR.

Historia

Armata AK-725 była pierwszym całkowicie zautomatyzowanym morskim systemem artyleryjskim nowego pokolenia w ZSRR, służącym do obrony przeciwlotniczej i przeciwokrętowej. Warunki taktyczno-techniczne na jej zaprojektowanie zatwierdzono przez dowództwo marynarki ZSRR 30 listopada 1956 roku. Prace projektowe rozpoczęto w biurze konstrukcyjnym CKB-7 pod kierunkiem głównego konstruktora I. Ariefjewa. Główną częścią systemu stała się dwulufowa wieża artyleryjska o oznaczeniu fabrycznym ZIF-72, obejmująca armaty automatyczne ZIF-74, ponadto obejmował on system kierowania ogniem. Projekt techniczny opracowano 14 kwietnia 1958 roku i pod koniec 1959 roku skonstruowano prototyp wieży. System został przyjęty na uzbrojenie postanowieniem Rady Ministrów ZSRR z 23 maja 1964 roku oraz rozkazem ministra obrony z 24 lipca 1964 roku.

Z wieżą ZIF-72 współpracuje system kierowania ogniem, otrzymujący dane z radaru kierowania ogniem MR-103 Bars. Awaryjnie wieża jest kierowana z zewnętrznego punktu kierowania ogniem z celownikiem pierścieniowym.

Zastosowanie

System AK-725 używany był na okrętach radzieckich typów m.in.:

i niektórych innych okrętach, w tym pomocnicze.

System używany był przede wszystkim w marynarce wojennej ZSRR (później Rosji i Ukrainy), a ponadto na eksportowanych okrętach. W Polsce nie był używany.

Opis

Część artyleryjska składa się z dwóch armat automatycznych kalibru 57 mm na wspólnej lawecie. Dosyłanie amunicji jest taśmowe. Automatyka działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Lufy mają system ciągłego chłodzenia wodą zaburtową. Można oddać z armaty serię 100 strzałów. Zamek jest klinowy, pionowy. Załadowanie pierwszego naboju i przeładowanie następuje hydraulicznie. Obsadę wieży stanowi dwóch ludzi, którzy podczas strzelania znajdują się poza wieżą.

Wieża wykonana jest ze stopu aluminium o grubości 6 mm i chroni mechanizmy jedynie przed warunkami atmosferycznymi i wodą. Kompletna wieża bez amunicji waży 14,5 tony. Zapas amunicji składowany jest w obrotowej części wieży pod pokładem, taśma ma 550 nabojów.

Używane są naboje zespolone z pociskiem odłamkowo-smugowym. Masa naboju wynosi 6,35 kg, pocisku 2,8 kg, a ładunku wybuchowego 153 g. Długość naboju wynosi 536 mm. Pociski mają zapalnik uderzeniowy MGZ-57 ze zwłoką i samolikwidatorem (po 15–20 sekundach lotu).

Donośność według tabel strzelniczych wynosi 8420 m, a maksymalna ponad 11 000 m, natomiast donośność w pionie do 7400 m.

Przypisy

Bibliografia

  • Andriej Awierin: Admirały i marszały. Korabli projektow 1134 i 1134A. Moskwa: Wojennaja Kniga, 2007. ISBN 978-5-902863-16-8. (ros.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.