| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | |
| Rozformowanie | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
kpt. Ignacy Świerszczewski |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość | |
Batalion Inżynieryjny 5 Dywizji Strzelców Polskich (binż) – pododdział saperów Wojska Polskiego we Wschodniej Rosji, będącego częścią Armii Polskiej we Francji.
Historia
Pod koniec 1918 roku w Nowonikołajewsku na Syberii zorganizowano Batalion Inżynieryjny, który wchodził w skład 5 Dywizji Strzelców Polskich oraz wydział zaopatrzenia technicznego dywizji, kierowany przez kpt. Mariana Strzetelskiego.
Na przełomie 1918/1919 r. batalion składał się on z trzech kompanii: saperów, kolejowej i technicznej. Do lipca 1919 r. prowadzono w pododdziałach intensywne szkolenie ogólnowojskowe i specjalistyczne. Trzy plutonowa kompanie saperów realizowała program w zakresie minerstwa, budowy mostów i dróg. Kompania kolejowa uruchamiała warsztaty, formowała brygady kolejowo - parowozowe, naprawiała ałtajską linię kolejową, włącznie z odbudową zniszczonych mostów kolejowych. Natomiast pododdział techniczny szkolił plutony telegrafistów, radio i reflektorów. Od października 1919 r. dla batalionu rozpoczął się okres zabezpieczania walk odwrotowych dywizji. Na jego barki spadł obowiązek przygotowania i przeprowadzenia środków ewakuacji oraz bezpośrednia walka z przeważającymi siłami Armii Czerwonej. Wypełniając nakazane zadania, batalion dotrwał do ostatnich dni dywizji i wrócił z jej resztkami do Polski na początku lipca 1920 r.
Struktura i obsada personalna batalionu
- dowódca batalionu – kpt. Ignacy Świerszczewski
- dowódca kompanii saperów – por. Lenk
- dowódca kompanii kolejowej – por. Cezar
- dowódca kompanii technicznej – por. Podolecki
- naczelny lekarz batalionu - Juliusz Winkler
- lekarz - por. lek. Aleksander Hubicki
Przypisy
- ↑ Zdzisław Cutter, Saperzy Polscy 1918-1939, s. 35.
- ↑ Bagiński 1921 ↓, s. 557-558.
- ↑ Ludwik Zembrzuski, Złota Księga Korpusu Sanitarnego Polskiego 1797-1918, Departament Sanitarny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1927, s. 167, Juliusz Winkler został wzięty do niewoli bolszewickiej pod Krasnojarskiem.
- ↑ Ludwik Zembrzuski, Złota Księga ..., s. 161, Aleksander Hubicki został wzięty do niewoli bolszewickiej pod Krasnojarskiem. Zmarł na tyfus plamisty.
Bibliografia
- Henryk Bagiński: Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920. Warszawa: 1921.
- Zdzisław Józef Cutter: Saperzy Polscy 1918 – 1939. Wrocław: Wyższa szkoła oficerska, 2001. ISBN 83-87384-05-4.