Antoni Starnawski
Leon Kmita
major kawalerii
Data i miejsce urodzenia

4 marca 1901
Bzite

Data i miejsce śmierci

4 lipca 1985
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1918–1947

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

12 pułk ułanów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Antoni Starnawski, ps. „Leon”, „Leon Kmita” (ur. 4 marca 1901 w Bzitem, zm. 4 lipca 1985 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 4 marca 1901 w Bzitem, w ówczesnym powiecie krasnostawskim guberni lubelskiej, w rodzinie Leona i Stefanii z Mazurkiewiczów. Był młodszym bratem Stefana (1899–1980), pułkownika kawalerii Wojska Polskiego. W latach 1912–1918 uczęszczał do jednego z gimnazjum w Lublinie, kończąc naukę w klasie VI. Od 20 września 1917 do 11 listopada 1918, jako uczeń należał do tamtejszej Wojskowej Kadry Szkolnej.

18 listopada 1918 wstąpił jako ochotnik do oddziału jazdy, formującego się w Tomaszowie Lubelskim. Później razem z oddziałem został wcielony do organizowanego w Kraśniku 3. szwadronu 7 pułku ułanów. W marcu 1919 został wysłany na Front Litewsko-Białoruski. W szeregach 7 pułku ułanów walczył na wojnie z bolszewikami, awansując na starszego ułana i podchorążego. 9 lutego 1921 rotmistrz Józef Smoleński, w zastępstwie dowódcy 7 puł. napisał we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari: „podczas bitwy pod Lidą dnia 23 marca 1919 starszy ułan (obecnie podchorąży) Starnawski Antoni samorzutnie, grożąc granatami ręcznymi załodze lokomotywy i strzelając z karabinu zmusił sam jeden tę załogę w liczbie 15 ludzi do ucieczki, biorąc jednego jeńca i unieruchamiając tym sposobem lokomotywę”.

W 1923 ukończył pięciomiesięczny Kurs Doszkolenia dla chorążych i podchorążych Kawalerii i Wojsk Taborowych w Gnieźnie. 28 maja 1923 prezydent RP mianował go z dniem 1 kwietnia 1923 podporucznikiem w korpusie oficerów jazdy i 10. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 24 pułku ułanów w Kraśniku. Później został przeniesiony do 7 puł. w Mińsku Mazowieckim, a z dniem 5 października 1925 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W listopadzie 1928 wrócił z KOP do 7 uł. W marcu 1930 został przeniesiony do 5 pułku strzelców konnych w Tarnowie. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii i 19. lokatą. Od 22 kwietnia 1937 był dowódcą szwadronu KOP „Hnilice Wielkie”. W marcu 1939 był odkomenderowany z 8 pułku ułanów na stanowisko komendanta szkoły podoficerskiej ckm Krakowskiej Brygady Kawalerii w Tarnowskich Górach.

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem kolarzy nr 5 należącym do Krakowskiej Brygady Kawalerii. W czasie okupacji niemieckiej służył kolejno w Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej i Narodowych Siłach Zbrojnych. Od 1 lipca 1944 był szefem sztabu Lubelskiego Okręgu NSZ i zastępcą szefa Okręgowej Komendy Akcji Specjalnej w Lublinie, a od 19 czerwca 1944 szefem sztabu 204 Pułku Piechoty NSZ. 1 sierpnia 1945 wyjechał z Polski i przedostał się do 2 Korpusu we Włoszech. Został przydzielony do 12 pułku ułanów. W październiku 1946, jeszcze jako rotmistrz, był dowódcą oddziału likwidacyjnego pułku w Cingoli. W 1946 awansował na majora. Zmarł 4 lipca 1985 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Pwllheli.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Rzeczkowska 2019 ↓, s. 165.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-08].
  4. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-08].
  5. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-08].
  6. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-07-08].
  7. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  9. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  10. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  11. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 5 czerwca 1923, s. 374.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 613, 693.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 555, 615.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925, s. 399.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 334, 365.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 379.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 107.
  18. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 45, 102.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 164, 659.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 23 lutego 1934, s. 74.
  21. ↑ Wykazy imienne oficerów KOP ↓.
  22. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 690, 694.
  23. ↑ Przemsza-Zieliński 1995 ↓, s. 107, 375.
  24. ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 100, 107, 311.
  25. 1 2 3 Rzeczkowska 2019 ↓, s. 165–166.
  26. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 400.
  27. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 317.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921, s. 1448.
  29. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  30. ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 421.
  31. ↑ Laudyn 1931 ↓, s. 38.
  32. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  33. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 164.
  34. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 136.
  35. ↑ M.P. z 1938 r. nr 93, poz. 143.
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 243.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.