Śnieżne Kopy
Snežné kopy

Widok z podejścia na Przełęcz pod Osterwą
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Wysokość

2328 m n.p.m.

Wybitność

45 m

Położenie na mapie Tatr
Położenie na mapie Karpat
49°10′06,3″N 20°06′42,6″E/49,168417 20,111833

Śnieżne Kopy (słow. Snežné kopy, niem. Eisernestorschneekoppe, węg. Vaskapu-hócsúcs) – grupa trzech turni w grani głównej Tatr, pomiędzy Zachodnimi i Wschodnimi Żelaznymi Wrotami. Dawniej uznawane były za jeden szczyt o trzech wierzchołkach i nazywane Śnieżną Kopą.

Topografia

W grani Śnieżnych Kop w kierunku od zachodu na wschód wyróżnia się kolejno następujące obiekty:

Pod północnymi ścianami Hrubej i Pośredniej Śnieżnej Kopy znajduje się taras zwany Śnieżną Galerią (bardzo długo zalega w nim śnieg), od którego masyw wziął swoją nazwę.

Władysław Cywiński w 2011 r. zbadał na miejscu topografię rejonu Śnieżnych Kop, i przeszedł ich drogi wspinaczkowe. Stwierdził, że w dotychczasowych opracowaniach na ich temat było sporo błędów. W 17 tomie swojego przewodnika szczegółowego opisuje topografię tego rejonu, prostując wcześniej podawane nieścisłości i błędy.

Na południe, do Żelaznej Kotliny ze Śnieżnych Kop opadają ściany o maksymalnej wysokości do 120 m, oddzielone prostymi żlebami opadającymi z przełęczy. Od strony Doliny Kaczej Śnieżne Kopy ograniczone są po bokach Kaczym Żlebem i żlebem opadającym ze Wschodnich Żelaznych Wrót i Kaczym Bańdziochem. Z Pośredniej Śnieżnej Kopy ku północy opada długie żebro o deniwelacji około 400 m. Tworzy ono dział wodny między Kaczym Żlebem a Śnieżną Galerią i Kotłem pod Zasłonistą Turnią. Poniżej wielkiego obrywu do Kaczego Żlebu od żebra tego odgałęzia się na północny wschód mało stromy, piarżysty grzbiet, niżej przechodzący w grań, która poprzez Zasłonistą Przełączkę opada do Zasłonistej Turni. Ten grzbiet i grań tworzą wododział między Kotłem pod Zasłonistą Turnią a Kaczym Bańdziochem. W Hrubej Śnieżnej Kopie nie ma natomiast żadnej „wyraźnej grani skalnej”, jak pisał Witold Henryk Paryski, nie istnieje też ledwie widoczna grzęda, która od wschodu tworzyłaby granicę Śnieżnej Galerii, jak opisali to Paweł Bester, Ferdynand Goetel, Walery Goetel i A. Kowalski, autorzy pierwszego przejścia z Zasłonistej Turni na Śnieżne Kopy w 1908 r.

Taternictwo

  • Pierwsze wejścia na Śnieżne Kopy:
    • letnie:
      • ze Wschodnich Żelaznych Wrót na Hrubą Śnieżną Kopę: Josef Gans i towarzysze podczas pomiarów kartograficznych w 1896 lub 1897 r.,
      • z Hrubej Śnieżnej Kopy na Pośrednią Śnieżną Kopę: Rudolf Knopf, Heinz Scheuermann, Ludwig Scheuermann, Oskar Strasser, przewodnicy Paul Kirner i Paul Spitzkopf senior, 31 sierpnia 1903 r.,
      • z Wyżniej Śnieżnej Ławki na Małą Śnieżną Kopę: Alfred Martin i przewodnik Johann Franz senior 12 sierpnia 1907 r.,
    • zimowe: Alfred Martin, przewodnicy Johann Breuer i Johann Franz senior, 30 marca 1907 r.
  • Droga wspinaczkowa: Grań ze Wschodnich na Zachodnie Żelazne Wrota; maksymalne trudności IV, czas przejścia 1 godz. Istnieją też drogi na poszczególne przełęcze i ściany Śnieżnych Kop, opisane w artykułach o tych obiektach.

Przypisy

  1. 1 2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
  2. ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2020-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  3. 1 2 3 4 5 Władysław Cywiński, Tatry. Przewodnik szczegółowy. Rumanowy. Żłobisty, t. 17, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2012, ISBN 978-83-7104-042-9.
  4. ↑ Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część X. Rumanowa Przełęcz – Wschodnie Żelazne Wrota, Warszawa: Sport i Turystyka, 1962, s. 155–163.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.