Barania Kazalnica

Barania Kazalnica
	; Barania Kazalnica wśród podpisanych obiektów
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Pierwsze wejście	przed 17 września 1867 r.; Józef Stolarczyk, Ambroży Reformat i przewodnicy
	Położenie na mapie Tatr Barania Kazalnica
	Położenie na mapie Karpat Barania Kazalnica
	49°12′12,1″N 20°11′51,0″E/49,203361 20,197500

Barania Kazalnica (słow. Barania kazateľnica) – turnia w słowackiej części Tatr Wysokich, położona w ich grani głównej, w masywie Baranich Rogów. Od południa graniczy z Wyżnim Baranim Zwornikiem, zaś od strony północnej z Przełęczą Stolarczyka, tuż ponad którą się znajduje. Na szczyt nie prowadzą żadne szlaki turystyczne.

Zachodnie stoki Baraniej Kazalnicy opadają do Baraniego Bańdziocha – górnego piętra Doliny Czarnej Jaworowej. Dla taterników najciekawsza jest wschodnia ściana turni, opadająca do Baraniej Kotliny, najwyższej części Doliny Dzikiej. Sama turnia nie znajduje się dokładnie w osi grani głównej. Najdogodniejsza droga prowadzi na nią od strony Przełęczy Stolarczyka.

Pierwsze wejścia:

latem – Józef Stolarczyk, Ambroży Reformat (Tomasz Trausyl), przewodnicy Wojciech Gąsienica Kościelny, Wojciech Ślimak, Szymon Tatar starszy i Jędrzej Wala starszy, przed 17 września 1867 r.,
zimą – Adam Karpiński i Konstanty Narkiewicz-Jodko, 4 kwietnia 1928 r.

Przypisy

↑ Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-29].
1 2 3 4 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 27–30.
1 2 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 405. ISBN 83-01-13184-5.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[fsz-1] Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-29].

[whp-2] 1 2 3 4 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 27–30.

[atlas-3] 1 2 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.

[bedeker-4] Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 405. ISBN 83-01-13184-5.