zaduma (język polski)
- wymowa:
- IPA: [zaˈdũma], AS: [zadũma], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) głębokie zamyślenie[1]
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik zaduma dopełniacz zadumy celownik zadumie biernik zadumę narzędnik zadumą miejscownik zadumie wołacz zadumo - przykłady:
- (1.1) Twoja głęboka myśl pogrążyła mnie w głębokiej zadumie.
- (1.1) Z zadumy tej wyrwało ją gwizdanie kosa, który rozbudzony światłem, bijącym z fabryki w okienko, zaczynał wycinać swoje kuranty.[2]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) zamyślenie
- antonimy:
- (1.1) rozkojarzenie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zadumanie n, duma ż
- czas. zadumać dk.
- przym. zadumany
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) muse
- ukraiński: (1.1) задума ż
- źródła:
- ↑
Hasło „zaduma” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Maria Konopnicka: Dym
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.