wyjątkowy (język polski)

wymowa:
IPA: [ˌvɨjɔ̃ntˈkɔvɨ], AS: [vyi ̯õntkovy], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ą akc. pob.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) wyróżniający się czymś nieprzeciętnym; taki, który jest wyjątkiem
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) stan wyjątkowy
synonimy:
(1.1) niezwykły, ponadprzeciętny, nadzwyczajny, szczególny, unikatowy, jedyny w swoim rodzaju, ekstraordynaryjny
antonimy:
(1.1) przeciętny, typowy, zwykły
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wyjątek m, wyjątkowość ż, wyjęcie n
przysł. wyjątkowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.