wlec (język polski)

koń wlecze (1.1) kogoś
wymowa:
IPA: [vlɛʦ̑], AS: [vlec]
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) ciągnąć po ziemi

czasownik zwrotny wlec się

(2.1) ciągnąć się
(2.2) przemieszczać się powoli
odmiana:
(1.1) [1] koniugacja XI
lub koniugacja XI
(2.1-2) koniugacja XI
lub koniugacja XI
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ciągnąć, włóczyć
(2.2) pełzać, ślimaczyć się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. odwlekać ndk.
rzecz. wywłoka ż
związki frazeologiczne:
choć się kara wlecze, zbrodnia przed nią nie uciecze
etymologia:
prasł. *vľ̥kti, prasł. *velkǫciągnąć, przesuwać, wlec[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wlec” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wlec” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.