wilczę (język polski)
wilczę (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈvʲilʧ̑ɛ], AS: [vʹilče], zjawiska fonetyczne: zmięk.• denazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zool. szczenię wilka
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wilczę wilczęta dopełniacz wilczęcia wilcząt celownik wilczęciu wilczętom biernik wilczę wilczęta narzędnik wilczęciem wilczętami miejscownik wilczęciu wilczętach wołacz wilczę wilczęta - przykłady:
- (1.1) Wadera odważnie broniła swoich wilcząt.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) wilczek
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) szczenię
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wilk m, wilczek m, wilczyca ż, wilczysko n
- przym. wilczy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) otsoko, otsokume
- białoruski: (1.1) ваўчаня n, ваўчанё n
- bułgarski: (1.1) вълче n
- esperanto: (1.1) lupido
- francuski: (1.1) louveteau m
- hiszpański: (1.1) lobezno m, lobato m
- kazachski: (1.1) бөлтірік
- nowogrecki: (1.1) λυκόπουλο n
- rosyjski: (1.1) волчонок m
- starogrecki: (1.1) λυκιδεύς m
- włoski: (1.1) lupetto m, lupatto m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.