wariancja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [varʲˈjãnʦ̑ʲja], AS: [varʹi ̯ãncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) stat. miara zmienności, odzwierciedlająca zróżnicowanie zbiorowości; jest kwadratem odchylenia standardowego; zob. też wariancja w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wariancja wariancje dopełniacz wariancji wariancji / przest. wariancyj[1] celownik wariancji wariancjom biernik wariancję wariancje narzędnik wariancją wariancjami miejscownik wariancji wariancjach wołacz wariancjo wariancje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) variance
- baskijski: (1.1) bariantza
- czeski: (1.1) rozptyl m
- duński: (1.1) varians w
- francuski: (1.1) variance ż
- hiszpański: (1.1) varianza ż
- interlingua: (1.1) variantia
- źródła:
- ↑
Hasło „wariancja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.