uchodzić (język polski)

wymowa:
IPA: [uˈxɔʥ̑iʨ̑], AS: [uχoʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. ujść)

(1.1) przest. oddalać się, uciekać
(1.2) geogr. o cieku wodnym: mieć ujście, wpadać gdzieś
(1.3) o cieczach, gazach: wydostawać się skądś
(1.4) o niebezpieczeństwach: unikać negatywnych następstw, wydostawać się z opresji
(1.5) być uznawanym / uważanym za kogoś lub za coś
(1.6) wypadać, pasować, być dozwolonym
odmiana:
(1.1-6) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Z Szechem trzeba było co rychlej uchodzić, zanim sąsiednie ludy ochłoną z przerażenia i wezmą odwet za zdradliwą krwawą napaść[1].
(1.5) Próby naprawy tej dekadencji, długo uchodzącej za znamię rozkwitu, obecnie podejmowane[2].
składnia:
(1.2) uchodzić do D.
(1.3) uchodzić z D. przez B.
(1.5) uchodzić za B.
kolokacje:
synonimy:
(1.2) wpadać
(1.4) unikać, umykać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ujście n, Ujście n, uchodźca m, uchodźczyni ż, uchodzenie n, uchodźstwo n
czas. ujść dk.
przym. ujściowy, ujścieński, uchodźczy
związki frazeologiczne:
uchodzić płazem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Kosidowski, Opowieści biblijne, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Leszek Kołakowski, Obecność mitu, 1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.