turyński (język polski)

turyński (1.1) herb

wymowa:

IPA: [tuˈrɨ̃j̃sʲci], AS: [turỹĩ ̯sʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• rozs. artyk.

​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) charakterystyczny dla Turynu, związany z Turynem, wywodzący się z Turynu

(1.2) związany z Turyngią, dotyczący Turyngii, charakterystyczny dla Turyngii

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	turyński		turyńska	turyńskie	turyńscy	turyńskie
dopełniacz	turyńskiego		turyńskiej	turyńskiego	turyńskich
celownik	turyńskiemu		turyńskiej	turyńskiemu	turyńskim
biernik	turyńskiego	turyński	turyńską	turyńskie	turyńskich	turyńskie
narzędnik	turyńskim		turyńską	turyńskim	turyńskimi
miejscownik	turyńskim		turyńskiej	turyńskim	turyńskich
wołacz	turyński		turyńska	turyńskie	turyńscy	turyńskie
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Od 1578 w katedrze w Turynie przechowywany jest całun turyński.

składnia:

kolokacje:

(1.1) całun turyński • katedra turyńska

(1.2) Niecka Turyńska • Las Turyński • Turyńskie Góry Łupkowe

synonimy:

(1.2) turyngeński

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1)

rzecz. Turyn m, turyńczyk m, turynka ż

(1.2)

rzecz. Turyngia ż

przym. turyngeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) pol. Turyn

uwagi:

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: turyngeński

• baskijski: (1.1) turindar
• czeski: (1.1) turínský
• francuski: (1.1) turinois
• hiszpański: (1.1) turinés
• kataloński: (1.1) torinès
• niemiecki: (1.1) turinisch, Turiner
• rosyjski: (1.1) туринский
• słowacki: (1.1) turínsky
• słoweński: (1.1) torinski
• ukraiński: (1.1) туринський
• włoski: (1.1) torinese

źródła: