turoń (język polski)
turoń (1.2)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) lud. postać rogatego zwierzęcia odgrywana podczas ludowych obrzędów bożonarodzeniowych; zob. też turoń w Wikipedii
- (1.2) lud. ludowy rekwizyt kolędowy w postaci kłapiącego pyskiem łba[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik turoń turonie dopełniacz turonia turoni / turoniów celownik turoniowi turoniom biernik turonia turonie narzędnik turoniem turoniami miejscownik turoniu turoniach wołacz turoniu turonie - przykłady:
- (1.1) Czasami turoń mógł być prowadzony na sznurku[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. tur mzw/mrz, Tur mzw/mrz, turzyca ż
- zdrobn. turoniek mzw
- przym. turzy, turzycowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. tur + -oń
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „turoń” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ z Wikipedii
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.