transcendentalizm (język polski)

wymowa:
​ ​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) filoz. nurt filozofii amerykańskiej głoszący ideę równości, niezależności oraz samodzielności i podkreślający autonomiczność każdego człowieka w dochodzeniu do prawd moralnych, duchowych oraz społecznych; zob. też transcendentalizm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Oparty na idealizmie monistycznym transcendentalizm głosił realność ducha i zasadzał się na epistemologicznej idei, że możliwe jest poznanie prawd absolutnych w sposób niezapośredniczony przez kulturowe konstrukty.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. transcendentalista m, transcendentalistka ż, transcendencja ż
przym. transcendentalny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) transcendentalism
  • bułgarski: (1.1) трансцендентализъм m
  • francuski: (1.1) transcendantalisme m
  • rosyjski: (1.1) трансцендентизм m
  • słowacki: (1.1) transcendentalizmus m
  • ukraiński: (1.1) трансценденталізм m
źródła:
  1. 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  2. ↑ Paweł Jędrzejko, Melville w kontekstach: czyli prolegomena do studiów melvillistycznych, str. 104.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.