trampkarz (język polski)
trampkarze (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈtrãmpkaʃ], AS: [trãmpkaš], zjawiska fonetyczne: wygł.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) sport. młody piłkarz do piętnastego roku życia; zob. też trampkarze w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik trampkarz trampkarze dopełniacz trampkarza trampkarzy / rzad. trampkarzów[1] celownik trampkarzowi trampkarzom biernik trampkarza trampkarzy / rzad. trampkarzów narzędnik trampkarzem trampkarzami miejscownik trampkarzu trampkarzach wołacz trampkarzu trampkarze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. trampek m, trampka ż
- przym. trampkarski, trampkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- czeski: (1.1) dorostenec m
- źródła:
- ↑
Hasło „trampkarz” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.