token (język polski)
token (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈtɔkɛ̃n], AS: [tokẽn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) inform. elektroniczny generator kodów jednorazowych do uwierzytelniania transakcji internetowych; zob. też token (generator kodów) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik token tokeny dopełniacz tokena[1] tokenów celownik tokenowi tokenom biernik token tokeny narzędnik tokenem tokenami miejscownik tokenie tokenach wołacz tokenie tokeny - przykłady:
- (1.1) Aby dokonać płatności z mojego konta internetowego, muszę użyć tokena.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) ang. token
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) token
- źródła:
token (język angielski)
- wymowa:
- wymowa amerykańska
- bryt. IPA: /ˈtəʊkən/
- amer. IPA: /ˈtoʊkən/
- znaczenia:
rzeczownik
przymiotnik
- (2.1) nieistotny, zdawkowy, symboliczny
- odmiana:
- przykłady:
- (2.1) The tired conscripts defending the station have offered only token resistance. → Zmęczeni poborowi broniący stacji stawili tylko symboliczny opór.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. tokenism
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.