temperament (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌtɛ̃mpɛˈrãmɛ̃nt], AS: [tẽmperãmẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) psych. charakter człowieka, jego usposobienie, stopień pobudliwości, sposób reagowania itp.
- (1.2) duża pobudliwość, żywotność, energiczność, werwa
- (1.3) predyspozycja, zdolność do czegoś
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik temperament dopełniacz temperamentu celownik temperamentowi biernik temperament narzędnik temperamentem miejscownik temperamencie wołacz temperamencie - (1.2-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik temperament temperamenty dopełniacz temperamentu temperamentów celownik temperamentowi temperamentom biernik temperament temperamenty narzędnik temperamentem temperamentami miejscownik temperamencie temperamentach wołacz temperamencie temperamenty - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) charakter, przest. natura, osobowość, usposobienie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- zdrobn. temperamencik
- przym. temperamentowy, temperamentny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. tempérament[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) temperament
- białoruski: (1.1) тэмперамент m; (1.2) тэмперамент m; (1.3) тэмперамент m
- bułgarski: (1.1) темперамент m; (1.2) темперамент m
- esperanto: (1.1) temperamento
- rosyjski: (1.1) темперамент m
- ukraiński: (1.1) темперамент m
- uzbecki: (1.1) ruhiya
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
temperament (język angielski)
rzeczownik
- (1.1) psych. temperament
- (1.2) uosobienie
- odmiana:
- (1) lp temperament; lm temperaments
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. temperamental
- przysł. temperamentally
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. temperamentum
- uwagi:
- źródła:
temperament (język czeski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny
- (1.1) temperament
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik temperament temperamenty dopełniacz temperamentu temperamentů celownik temperamentu temperamentům biernik temperament temperamenty wołacz temperamente temperamenty miejscownik temperamentu temperamentech narzędnik temperamentem temperamenty - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
temperament (język słowacki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny
- (1.1) temperament
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.