tȧjvuł (język wilamowski)
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) rel. diabeł[1]
- odmiana:
- (1.1) lp tȧjvuł; lm tȧjvułn
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) tȧjvł̥
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- śwn. tiuvel, tievel, tîvel < śwn. tiufal. por. górnosaksoński Teiw(e)l, niem. Teufel, niem. Deiwel (w Pennsylwanii), niem. Deibel, Deiwel (w Poznaniu), niderl. duivel, st.saks. diubol, dolnoniem. Düwel, Dîwel, ang. devil
- uwagi:
- zob. touvuł
- źródła:
- ↑
Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. S-Z, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 443.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.