szantażysta (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌʃãntaˈʒɨsta], AS: [šãntažysta], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten, kto stosuje szantaż, kto szantażuje kogoś[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik szantażysta szantażyści dopełniacz szantażysty szantażystów celownik szantażyście szantażystom biernik szantażystę szantażystów narzędnik szantażystą szantażystami miejscownik szantażyście szantażystach wołacz szantażysto szantażyści - przykłady:
- (1.1) Polityk nie przestraszył się gróźb szantażysty i od razu poszedł na policję.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) przestępca
- hiponimy:
- (1.1) szmalcownik
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szantaż m, szantażyk m, szantażowanie n
- forma żeńska szantażystka ż
- czas. szantażować ndk., zaszantażować dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. szantaż + -ysta
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) blackmailer
- białoruski: (1.1) шантажыст m
- bułgarski: (1.1) шантажист m
- czeski: (1.1) vyděrač m
- duński: (1.1) afpresser w
- esperanto: (1.1) ĉantaĝisto
- kaszubski: (1.1) straszëcél m
- niemiecki: (1.1) Erpresser m
- rosyjski: (1.1) шантажист m
- szwedzki: (1.1) utpressare w
- ukraiński: (1.1) шантажист m
- źródła:
- ↑
Hasło „szantażysta” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.