supletywny (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) jęz. należący do tego samego wzorca odmiany, ale mający inne brzmienie, niezwiązane pokrewieństwem etymologicznym z formą wyjściową[1][2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik supletywny supletywna supletywne supletywni supletywne dopełniacz supletywnego supletywnej supletywnego supletywnych celownik supletywnemu supletywnej supletywnemu supletywnym biernik supletywnego supletywny supletywną supletywne supletywnych supletywne narzędnik supletywnym supletywną supletywnym supletywnymi miejscownik supletywnym supletywnej supletywnym supletywnych wołacz supletywny supletywna supletywne supletywni supletywne - przykłady:
- (1.1) Formami supletywnymi w języku polskim są np. słowa „człowiek” i „ludzie”.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) forma supletywna
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. supletywizm m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) franc. supplétif z łac. suppleo → uzupełniam[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- ukraiński: (1.1) суплетивний
- źródła:
- ↑ Hasło „Rok, ale lata” w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
- ↑
Hasło „formy supletywne” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „supletywny” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.