summum (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) wierzchołek, góra czegoś[1]
- (1.2) kraniec, koniec[1]
- (1.3) doskonałość[1]
przymiotnik
- (2.1) rodzaj nijaki M., B., W. lp, stopień najwyższy od przymiotnika → summus (stopień równy → superus)
- (2.2) rodzaj męski B. lp, stopień najwyższy od przymiotnika → summus (stopień równy → superus)
przysłówek
- (3.1) po raz ostatni[2]
- (3.2) stopień najwyższy od przysłówka → super
- odmiana:
- (1.1-3) summ|um, ~i (deklinacja II)
- (2.1-2) zob. summus
- (3.1) nie stopniuje się
- (3.2) zob. super
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- 1 2 3 Hasło „summus” w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 2001, ISBN 978-83-7195-844-1, s. 593.
- ↑ Hasło „summum” w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 2001, ISBN 978-83-7195-844-1, s. 593.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.