stareńki (język polski)
- wymowa:
- IPA: [staˈrɛ̃ɲci], AS: [starẽńḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) pot. zdrobn. od: stary
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik stareńki stareńka stareńkie stareńcy stareńkie dopełniacz stareńkiego stareńkiej stareńkiego stareńkich celownik stareńkiemu stareńkiej stareńkiemu stareńkim biernik stareńkiego stareńki stareńką stareńkie stareńkich stareńkie narzędnik stareńkim stareńką stareńkim stareńkimi miejscownik stareńkim stareńkiej stareńkim stareńkich wołacz stareńki stareńka stareńkie stareńcy stareńkie - przykłady:
- (1.1) Budynek był rzeczywiście stareńki, a kuchnia wyjątkowo ciasna[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. stary
- rzecz. stary mos, staroć ż/mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Bolesław Cielecki, Ludzie potrzebują barów mlecznych Jak głodny, to zły, „Gazeta Wrocławska”, 2000, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.