spontaniczność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌspɔ̃ntãˈɲiʧ̑nɔɕʨ̑], AS: [spõntãńičność], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) żywiołowe, odruchowe zachowanie, nieprzemyślane, nieprzygotowane, wymyślone na poczekaniu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik spontaniczność dopełniacz spontaniczności celownik spontaniczności biernik spontaniczność narzędnik spontanicznością miejscownik spontaniczności wołacz spontaniczności - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) spontaniczność wypowiedzi / zachowania / działania
- synonimy:
- (1.1) żywiołowość, odruchowość, autentyczność; młodz. spontan
- antonimy:
- (1.1) rozwaga, kalkulacja, przygotowanie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. spontan m
- przym. spontaniczny
- przysł. spontanicznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- galicyjski: (1.1) espontaneidade ż
- hiszpański: (1.1) espontaneidad ż
- niemiecki: (1.1) Spontanität ż
- nowogrecki: (1.1) αυθορμητισμός m
- portugalski: (1.1) espontaneidade ż
- szwedzki: (1.1) spontanitet w
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.