rumak (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈrũmak], AS: [rũmak], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) rasowy koń
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rumak rumaki dopełniacz rumaka rumaków celownik rumakowi rumakom biernik rumaka rumaki narzędnik rumakiem rumakami miejscownik rumaku rumakach wołacz rumaku rumaki - przykłady:
- (1.1) Minęło zaledwie parę dni, a oto do wioski zajeżdża wspaniały orszak zbrojnych rycerzy, na którego czele na pięknym rumaku jechał mąż o pięknym, ale poważnym obliczu[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) jeździć na rumaku • maść rumaka (nie kolor!) • ujeżdżać rumaka • siodłać rumaka
- synonimy:
- (1.1) wierzchowiec
- antonimy:
- (1.1) muc, szkapa
- hiperonimy:
- (1.1) koń
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. rumaczy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ukr. рума́к < tur.[2]
- uwagi:
- (1.1) por. stępak, ogier
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) steed, courser
- irlandzki: (1.1) each m
- rosyjski: (1.1) скакун m, конь m
- ukraiński: (1.1) румак m, скакун m
- źródła:
- ↑ Bardo – na tropie tajemnic historii.
- ↑ Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 118.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.