psychika (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈpsɨxʲika], AS: [psyχʹika], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. na 3 syl.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) całokształt duchowych, intelektualnych i uczuciowych dyspozycji istoty żywej; zob. też psychika w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik psychika dopełniacz psychiki celownik psychice biernik psychikę narzędnik psychiką miejscownik psychice wołacz psychiko - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) intelekt, rozum, umysł, umysłowość, duch, dusza, psyche, serce, wnętrze
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- (1.1) osobowość
- meronimy:
- (1.1) świadomość, podświadomość, nieświadomość
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. psychiczny mos, psychiatria ż, psychiatra m, psychiatryk m, psychiczność ż, psychol m, psychizm m, psychoza ż, psychotyk m
- przym. psychiczny, psychiatryczny, psychotyczny
- przysł. psychicznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. ψυχικός (psychikós) → duchowy
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) псіхіка ż
- białoruski (taraszkiewica): (1.1) псыхіка ż
- karpatorusiński: (1.1) псіхіка ż
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- rosyjski: (1.1) психика ż
- ukraiński: (1.1) психіка ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.