całokształt (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ʦ̑aˈwɔkʃtawt], AS: [cau̯okštau̯t]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zorganizowana całość, rozważany w całości układ
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik całokształt całokształty dopełniacz całokształtu całokształtów celownik całokształtowi całokształtom biernik całokształt całokształty narzędnik całokształtem całokształtami miejscownik całokształcie całokształtach wołacz całokształcie całokształty - przykłady:
- (1.1) Henryk Sienkiewicz dostał Nobla za całokształt twórczości.
- składnia:
- (1.1) całokształt + D.
- kolokacje:
- (1.1) całokształt twórczości / działalności / stosunków • nagroda za całokształt
- synonimy:
- (1.1) całość, ogół, system
- antonimy:
- (1.1) fragment, część
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. cały + kształt
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) entirety
- białoruski: (1.1) сукупнасць ż
- rosyjski: (1.1) совокупность ż
- słoweński: (1.1) celota ż
- szwedzki: (1.1) helhet w
- turecki: (1.1) külliyet
- ukraiński: (1.1) суку́пність ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.