przeto (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈpʃɛtɔ], AS: [pšeto], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
-
- znaczenia:
spójnik
- (1.1) książk. przyłącza wniosek z twierdzenia podanego w zdaniu przed nim
- odmiana:
- (1.1) nieodm.
- przykłady:
- (1.1) Konsul czuje się niezdrowym, przeto zatrzymamy się przez dni kilka.[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) zatem, więc, toteż
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. prze- + to[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hence, thus, therefore
- niemiecki: (1.1) somit, demzufolge
- rosyjski: (1.1) посему, поэтому
- źródła:
- ↑ Johann Wolfgang von Goethe: Cierpienia młodego Wertera (tłum. Franciszek Mirandola).
- ↑
Hasło „prze” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.