polska (język polski)
przymiotnik, forma fleksyjna
polska (język szwedzki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (1.1) (język) polski[1]
- (1.2) szwedzka polka w takcie 3/4[1]
- odmiana:
- (1.1-2) en polska, polskan, blm
- przykłady:
- (1.1) Polska är nationalspråk i Polen och modersmål för flertalet polska medborgare. → Polski jest językiem narodowym w Polsce i językiem ojczystym większości polskich obywateli.
- (1.2) Polskans ursprung kan spåras till de polska musiker, som uppträdde i Sverige i samband med kung Sigismunds svenska kröning. → Pochodzenie tego tańca można przypisać polskim muzykom, którzy wykonali go w Szwecji z okazji szwedzkiej koronacji króla Zygmunta III Wazy.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- zob. Polen
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.2) nie mylić z: polka; zobacz też: języki krajów Europy w języku szwedzkim
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.