politura (język polski)

wymowa:

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) spirytusowy roztwór szelaku używany w meblarstwie do wykańczania powierzchni drewna; zob. też politura w Wikipedii.

(1.2) powłoka z politury (1.1)

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.2) dbać o politurę • czyścić / wycierać politurę • czyszczenie politury

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. politurowanie n

czas. politurować ndk.

przym. politurowany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• bułgarski: (1.1) политура ż; (1.2) политура ż
• czeski: (1.1) politura
• fiński: (1.1) pulituuri
• hiszpański: (1.1) laca de alcohol ż
• niderlandzki: (1.1) politoer
• niemiecki: (1.1) Politur ż
• rosyjski: (1.1) политура ż; полировка ż
• ukraiński: (1.1) політу́ра ż
• węgierski: (1.1) sellakpolitúr
• wilamowski: (1.1) puölitur

źródła: