polerować (język polski)

marynarz poleruje (1.1) dzwon
mężczyzna poleruje (1.2) kamienie
wymowa:
IPA: [ˌpɔlɛˈrɔvaʨ̑], AS: [polerovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. wypolerować)

(1.1) czyścić, nadawać czemuś połysk przez pocieranie
(1.2) obrabiać powierzchnię usuwając nierówności
(1.3) przen. nanosić poprawki w celu ulepszenia czegoś

czasownik zwrotny polerować się

(2.1) być polerowanym (1.1)
odmiana:
(1.1-3) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Była dokładna i nazbyt często polerowała posadzkę w łazience[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) polerować buty / karoserię / meble / samochód
(1.2) polerować kamień
(1.3) polerować artykuł / styl
synonimy:
(1.1) pucować, reg. śl. glancować
(1.3) cyzelować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polerowność ż, poler m, polerka ż, polerowacz m, polerownik m, polerownica ż, polerowniczka ż, polerowanie n, wypolerowanie n
czas. wypolerować dk., przepolerować dk.
przym. polerski, polerowniczy, polerowny
ims. polerowany
związki frazeologiczne:
polerować kask • polerować perszinga • polerować rakietę
etymologia:
niem. polieren + pol. -ować[2]
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) polish, burnish; (1.3) refine
  • esperanto: (1.1) poluri
  • hiszpański: (1.1) pulir, sacar brillo, (meble) pulimentar, (metale) bruñir; (1.3) pulir
  • niemiecki: (1.1) polieren; (1.3) polieren, ausfeilen
  • rosyjski: (1.1) полировать; (1.3) шлифовать
  • szwedzki: (1.1) blanka
  • włoski: (1.1) lucidare, tirare a lucido
źródła:
  1. Michał Komar, O obrotach losów i ciał, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Irmina Judycka, Typy zapożyczeń niemieckich w gwarach Warmii i Mazur, „Poradnik Językowy” nr 8/1954, s. 2.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.