pojedynczość (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) odprzym. cecha tego, co jest pojedyncze; cecha tych, którzy są pojedynczy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pojedynczość pojedynczości dopełniacz pojedynczości pojedynczości celownik pojedynczości pojedynczościom biernik pojedynczość pojedynczości narzędnik pojedynczością pojedynczościami miejscownik pojedynczości pojedynczościach wołacz pojedynczości pojedynczości - przykłady:
- składnia:
- (1.1) pojedynczość + D.
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) cecha
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. pojedynczy
- przysł. pojedynczo
- rzecz. jedność ż, jedynak mos
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. pojedynczy + -ość
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.