pojedynczo (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑ɔ], AS: [poi ̯edỹṇčo], zjawiska fonetyczne: udziąs.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
przysłówek
- (1.1) samemu, w pojedynkę, oddzielnie
- odmiana:
- (1.1) nie stopniuje się
- przykłady:
- (1.1) Do kasy proszę podchodzić pojedynczo.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) w pojedynkę
- antonimy:
- (1.1) zbiorowo, grupowo
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. pojedynczy
- rzecz. jedynak mos, pojedynczość ż, pojedynek mrz, jedność ż, jedynka ż, pojedynka
- przysł. w pojedynkę
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- zob. pojedynczy
- uwagi:
- pisownia „pojedyńczo” to błąd ortograficzny[1]
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) individually
- esperanto: (1.1) unuope
- źródła:
- ↑
Porada „-nczy czy -ńczy?” w: Poradnia językowa PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.