pobocze (język polski)
pobocze (1.1)
- wymowa:
- IPA: [pɔˈbɔʧ̑ɛ], AS: [poboče]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) skraj drogi; jej część przeznaczona do ruchu pieszych, niektórych pojazdów oraz do postojów
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pobocze pobocza dopełniacz pobocza poboczy celownik poboczu poboczom biernik pobocze pobocza narzędnik poboczem poboczami miejscownik poboczu poboczach wołacz pobocze pobocza - przykłady:
- (1.1) Szosa ma dwa pobocza.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bok m, boczek m, pobocznica ż, bocznica ż
- przym. poboczny
- przysł. pobocznie, bocznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) roadside
- duński: (1.1) vejside w, vejkant w
- esperanto: (1.1) vojrando
- hiszpański: (1.1) arcén m
- niderlandzki: (1.1) berm m
- nowogrecki: (1.1) έρεισμα n
- węgierski: (1.1) útszegély, útpadka, az út széle, útszél
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.