plenitudo (język łaciński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) obfitość, pełność[1]
- (1.2) doskonałość
- (1.3) zupełność
- odmiana:
- (1) plēnitūdō, plēnitūdinis (deklinacja III, paradygmat I spółgłoskowy)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik plēnitūdō plēnitūdinēs dopełniacz plēnitūdinis plēnitūdinum celownik plēnitūdinī plēnitūdinibus biernik plēnitūdinem plēnitūdinēs ablatyw plēnitūdine plēnitūdinibus wołacz plēnitūdō plēnitūdinēs - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) plenitas
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. plenitas ż
- przysł. pleniter
- czas. pleno
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. plenus + -tudo; źródłosłów dla ang. plenitude, ang. plentitude, ang. plenitudine, hiszp. plenitud, franc. plénitude, katal. plenitud, port. plenitude, rum. plenitudine
- uwagi:
- źródła:
- ↑ Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 513.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.