ostrzał (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɔsṭʃaw], AS: [osṭšau̯], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• udziąs.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wojsk. strzelanie do kogoś, prowadzenie ognia skierowanego na jakiś cel; ostrzeliwanie
- (1.2) książk. przen. ostre, zmasowane wystąpienie przeciwko osobie lub zjawisku
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ostrzał ostrzały dopełniacz ostrzału ostrzałów celownik ostrzałowi ostrzałom biernik ostrzał ostrzały narzędnik ostrzałem ostrzałami miejscownik ostrzale ostrzałach wołacz ostrzale ostrzały - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być pod ostrzałem wroga • ostrzał artyleryjski
- (1.2) być pod ostrzałem opinii publicznej • znaleźć się pod ostrzałem krytyki
- synonimy:
- (1.1) obstrzał
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. strzelać, ostrzeliwać ndk., ostrzelać dk.
- rzecz. ostrzeliwanie n, ostrzelanie n, strzał m
- przym. strzelecki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) fire, gunfire
- bułgarski: (1.1) обстрел m
- niemiecki: (1.1) Beschuss m
- osmański: (1.1) آتش (âteş)
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.