olęder (język polski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. w XVI-XVII wieku: osadnik z Fryzji lub Niderlandów osiedlający się na terenie Prus; zob. też Olędrzy w Wikipedii
- (1.2) hist. do poł. XIX w.: osadnik różnej narodowości, także polskiej, osiedlający się w Prusach[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik olęder olędrzy dopełniacz olędra olędrów celownik olędrowi olędrom biernik olędra olędrów narzędnik olędrem olędrami miejscownik olędrze olędrach wołacz olędrze olędrzy depr. M. i W. lm: (te) olędry - przykłady:
- (1.2) Tylko w niektórych przypadkach olędrzy zobowiązani byli też do robocizny, zresztą w ograniczonym wymiarze.[2]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. olęderski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. Holender
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „olęder” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ z Wikipedii
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.