odraza (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɔdˈraza], AS: [odraza]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) uczucie wstrętu, obrzydzenia, niechęci do kogoś lub czegoś
- odmiana:
- (1.1) [1]
przypadek liczba pojedyncza mianownik odraza dopełniacz odrazy celownik odrazie biernik odrazę narzędnik odrazą miejscownik odrazie wołacz odrazo - przykłady:
- (1.1) Wystające włosy z nosa budzą we mnie odrazę.
- (1.1) Odrazę wzbudzam u bliskich, / nastają na mnie kochani[2].
- składnia:
- (1.1) odraza do + D.
- kolokacje:
- (1.1) czuć/mieć/odczuwać odrazę do • napełniać kogoś odrazą • budzić/wzbudzać w kimś odrazę • głęboka odraza
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. odrażanie n, raz mrz
- czas. odrazić dk., odrażać ndk.
- przym. odrażający
- przysł. odrażająco
- licz. gł. raz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. odrazić
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) disgust
- białoruski: (1.1) агіда ż
- duński: (1.1) afsky w, væmmelse w
- rosyjski: (1.1) отвращение n
- ukraiński: (1.1) відраза ż
- włoski: (1.1) ribrezzo m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Księga Hioba 19,19, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Władysław Borowski).
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.