obwoluta (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɔbvɔˈluta], AS: [obvoluta], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) druk. bibliot. papierowa lub plastikowa ochronna okładka zakładana na właściwą okładkę książki; zob. też obwoluta w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik obwoluta obwoluty dopełniacz obwoluty obwolut celownik obwolucie obwolutom biernik obwolutę obwoluty narzędnik obwolutą obwolutami miejscownik obwolucie obwolutach wołacz obwoluto obwoluty - przykłady:
- (1.1) Bez obwolut książki prezentują się jeszcze lepiej[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. obvolutus → okryty[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- esperanto: (1.1) kovraĵo, librokovraĵo
- francuski: (1.1) jaquette ż
- niemiecki: (1.1) Buchumschlag m
- źródła:
- ↑ z Internetu
- ↑
Hasło „obwoluta” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.