obumarły (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɔbũˈmarwɨ], AS: [obũmaru̯y], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) który stał się martwy, który przestał spełniać funkcje życiowe
- (1.2) który wygasł, który się skończył
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik obumarły obumarła obumarłe obumarli obumarłe dopełniacz obumarłego obumarłej obumarłego obumarłych celownik obumarłemu obumarłej obumarłemu obumarłym biernik obumarłego obumarły obumarłą obumarłe obumarłych obumarłe narzędnik obumarłym obumarłą obumarłym obumarłymi miejscownik obumarłym obumarłej obumarłym obumarłych wołacz obumarły obumarła obumarłe obumarli obumarłe - przykłady:
- (1.1) Podczas masażu usuwane są obumarłe komórki naskórka w postaci łusek[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) obumarły naskórek
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. obumrzeć dk., obumierać ndk., umrzeć dk., umierać ndk.
- rzecz. obumieranie n, umieranie n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) dead
- źródła:
- ↑ Tadeusz Kasperczyk, Jan Fenczyn (red.), Podręcznik odnowy psychosomatycznej, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.