nornica (język polski)
nornica (1.1)
- wymowa:
- IPA: [nɔrʲˈɲiʦ̑a], AS: [norʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zool. drobny, pospolity gryzoń półkuli północnej, prowadzący głównie nocny tryb życia
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik nornica nornice dopełniacz nornicy nornic celownik nornicy nornicom biernik nornicę nornice narzędnik nornicą nornicami miejscownik nornicy nornicach wołacz nornico nornice - przykłady:
- (1.1) Nornica zamieszkuje prawie wszystkie typy lasów.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) nornica ruda
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) gryzoń
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. nora ż, norka ż, norki nmos
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) vole
- białoruski: (1.1) палёўка ż
- estoński: (1.1) uruhiir
- litewski: (1.1) pelėnai
- łaciński: (1.1) clethrionomys
- niemiecki: (1.1) Rötelmäus ż
- rosyjski: (1.1) полёвка ż
- szwedzki: (1.1) skogssork w
- ukraiński: (1.1) полівка ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.