niedouk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɲɛˈdɔwuk], AS: [ńedou̯uk], zjawiska fonetyczne: zmięk.• epenteza ł
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pogard. człowiek niedouczony[1], mający braki w wykształceniu[2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik niedouk niedouki dopełniacz niedouka niedouków celownik niedoukowi niedoukom biernik niedouka niedouków narzędnik niedoukiem niedoukami miejscownik niedouku niedoukach wołacz niedouku niedouki ndepr. M. i W. lm: (ci) niedoucy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. niedouczenie n
- przym. niedouczony
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.