naramiennik (język polski)
naramienniki (1.1)
naramiennik (1.2) zbroi
- wymowa:
- IPA: [ˌnarãˈmʲjɛ̇̃ɲːik], AS: [narãmʹi ̯ė̃•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• akc. pob.• gemin.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wojsk. umieszczony na ramieniu munduru pasek materiału, służący do zamocowania odznak stopni wojskowych lub innych odznak przynależności; zob. też naramiennik w Wikipedii
- (1.2) wojsk. część zbroi osłaniająca ramię; zob. też naramiennik (zbroja) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik naramiennik naramienniki dopełniacz naramiennika naramienników celownik naramiennikowi naramiennikom biernik naramiennik naramienniki narzędnik naramiennikiem naramiennikami miejscownik naramienniku naramiennikach wołacz naramienniku naramienniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) epolet, galon; pot. pagon
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ramię n
- przym. naramienny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. na + ramię + -nik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) hombrera ż
- łaciński: (1.2) spinter n
- nowogrecki: (1.1) ωμίτης m
- źródła:
- Hasło „naramiennik” w: SJP.pl.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.