mocznik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) biochem. organiczny związek chemiczny, diamid kwasu węglowego; zob. też mocznik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik mocznik moczniki dopełniacz mocznika moczników celownik mocznikowi mocznikom biernik mocznik moczniki narzędnik mocznikiem mocznikami miejscownik moczniku mocznikach wołacz moczniku moczniki - przykłady:
- (1.1) Oznaczenie stężenia mocznika w surowicy krwi przydatne jest w diagnostyce funkcji nerek i chorób metabolicznych[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) cząsteczka / pochodne / poziom / producent / produkcja / reasorbcja / roztwór / stężenie / synteza / wydalanie / wydalenie mocznika • azot mocznika
- synonimy:
- (1.1) karbamid
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. mocz mrz, moczenie n, sulfonylomocznik mrz, zmoczenie n
- czas. moczyć ndk., zmoczyć dk.
- przym. mocznicowy, mocznikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. mocz + -nik
- uwagi:
- wzór sumaryczny: CH4N2O, H2NCONH2
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) urea
- francuski: (1.1) urée ż
- łaciński: (1.1) urea ż
- niemiecki: (1.1) Harnstoff m
- włoski: (1.1) urea ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.