må (język duński)

wymowa:

Dania: [ˈmåˀ]

znaczenia:

czasownik, forma fleksyjna

(1.1) = måtte → móc, mieć pozwolenie, musieć

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

må (język szwedzki)

wymowa:

​

znaczenia:

czasownik nieprzechodni

(1.1) czuć się, mieć się^[1]

czasownik modalny

(2.1) tryb łączący teraźniejszy (presens konjuktiv), wyrażający możliwość mniej istotną niż inne móc^[1]

(2.2) tryb łączący teraźniejszy (presens konjuktiv), wyrażający zezwolenie lub uprawnienie móc^[1]

(2.3) tryb łączący teraźniejszy (presens konjuktiv), wyrażający życzenie niech^[1]

odmiana:

(1.1) må, mår, mådde, mått, må!, pres. part. mående, perf. part. -

(2) ter. må, przesz. måtte

przykłady:

(1.1) Jag mår illa när jag sitter bak i bilen. → Czuję się źle, gdy siedzę z tyłu samochodu.

(2.1) Det må vara en klyscha, men ack så sann. → To może jest frazes, ale jakże prawdziwy.

(2.2) Du må säga vad du vill. → Możesz mówić co chcesz.

(2.3) Må kraften vara med dig! → Niech moc będzie z tobą!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) känna sig, stå till

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. mående

związki frazeologiczne:

złożenie rzeczownikowe måfå

fraza czasownikowa sitta och må

złożenie przysłówkowe måhända, måtro

fraza zdaniowa det må jag säga • det må så vara • det må vara hänt • du må tro • hur mår du • må så gott

etymologia:

uwagi:

por. månde • månne • måtte

źródła: